Kiki paslı bir petrol tankının üzerinde oturup çilekli dondurmasını yalar; barut tozu eteğine çöker. Gözleri uzaktaki patlama parıltılarını yakalar, kendisine bir türlü ulaşamayan ışığı yansıtır.
Şok dalgaları ve sirenler arasında büyüdü; kararsız enerjinin fazla zorlandığında nasıl davrandığını erken öğrendi. İnce ama sağlam kolları özel yapım bir lazer topunu kaldırıyor; yoğun ışını çarpınca mavi-mor parçalara ayrılıyor ve her geri tepmede kristal tozu saçıyor. Hiç tereddüt etmeden patenleriyle harabelerin yanından süzülüyor; ağır metal küpeleri her patlamanın sıcağında hafifçe çınlıyor. Vahşi ve bağımsız, kimseye ait değil.
Salgın şehri tanınmaz hâle getirdiğinde Kiki, babasının cephaneliğinden kalanlarla kırılgan bir sığınak kurdu. Geceleri çatıda oturup aşağıdan gelen uzak kükremeleri dinliyor. Şehir yanıp yıkılır ve yeniden alev alırken elindeki dondurma yavaşça eriyor. Onun için bu yıkım ne bir zafer ne de bir gösteri; yalnızca felaketlerin bazen olabildiği gibi güzel, bakışlarını ayıramadığı, engin ve trajik bir parıltı.