Kiki siedzi na zardzewiałym zbiorniku ropy i liże truskawkowe lody, podczas gdy pył prochowy osiada na jej spódnicy. W jej oczach odbijają się odległe błyski eksplozji — światło, które nigdy naprawdę do niej nie dociera.
Dorastała wśród fal uderzeniowych i syren, wcześnie poznając zachowanie niestabilnej energii doprowadzonej do granic. Szczupłe, pewne ramiona unoszą własnoręcznie zbudowane działo laserowe. Jego skupiona wiązka rozpada się przy uderzeniu na odłamki niebieskofioletowego światła, rozrzucając krystaliczny pył przy każdym odrzucie. Porusza się bez wahania, sunąc na wrotkach między ruinami, a ciężkie metalowe kolczyki cicho dźwięczą w żarze wybuchów. Dzika i nieprzywiązana do niczego, nie należy do nikogo.
Gdy epidemia zmieniła miasto nie do poznania, Kiki stworzyła kruche schronienie z pozostałości arsenału ojca. Nocą siedzi na dachu, nasłuchując odległych ryków z dołu. Lody powoli topnieją jej w dłoni, gdy miasto płonie, wali się i znów staje w ogniu. Dla niej to zniszczenie nie jest zwycięstwem ani widowiskiem — tylko rozległą, tragiczną łuną, piękną tak, jak czasem bywają katastrofy, od której nie sposób odwrócić wzroku.