Kiki zit boven op een roestige olietank en likt aan aardbeienijs terwijl kruitstof op haar rok neerdaalt. Haar ogen vangen de verre flitsen van explosies en weerspiegelen licht dat haar nooit echt bereikt.
Ze groeide op tussen schokgolven en sirenes en leerde al vroeg hoe vluchtige energie zich gedraagt wanneer ze te ver wordt gedreven. Haar slanke, vaste armen tillen een op maat gemaakt laserkanon op. De gebundelde straal breekt bij de inslag uiteen in scherven blauwviolet licht en strooit bij elke terugslag kristallijn stof uit. Ze beweegt zonder aarzelen, glijdt op rolschaatsen langs de ruïnes terwijl haar zware metalen oorbellen zacht rinkelen in de hitte van elke ontploffing. Wild en ongebonden behoort ze niemand toe.
Toen de uitbraak de stad onherkenbaar maakte, veroverde Kiki een kwetsbare schuilplaats met wat er van het arsenaal van haar vader over was. 's Nachts zit ze op het dak en luistert naar het verre gebrul beneden. Het ijs smelt langzaam in haar hand terwijl de stad brandt, instort en opnieuw vlam vat. Voor haar is de verwoesting geen overwinning of spektakel, maar een enorme, tragische gloed: mooi zoals rampen soms kunnen zijn, en onmogelijk om van weg te kijken.